Hoe Ayşe weer gewoon Ayşe werd.

Ayşe is een bijzondere vrouw. Een studente journalistiek van midden twintig met een verleden dat haar vormde in een onafhankelijke en zelfbewuste vrouw. Een regelrechte vamp van Turkse origine, die mannen om haar vinger kan winden, maar ook soms haar harde schild afgooit om weer een klein meisje te zijn. Kortom, een prachtig personage waar je als schrijver alle kanten mee op kan.

In mijn nieuwe boek getiteld, ‘Engel zonder vleugels’, is ze een ambitieuze stagiaire op de redactie van een bekende misdaadjournalist en wordt geconfronteerd met een aantal morele dilemma’s. Het nemen van de juiste beslissingen wordt beïnvloed door haar eigen jeugd en de morele waarden die naar voren komen als je de ultieme vraag probeert te beantwoorden; hoe ver mag je gaan om je kroost te beschermen?

logo

Toen ik bijna drie jaar geleden begon met het schrijven van Engel zonder vleugels kreeg deze bijzondere vrouw al vrij snel de naam Ayşe. Op internet zocht ik naar Turkse meisjesnamen die populair waren in het begin van de jaren negentig. Een Turkse collega werd ook om advies gevraagd en hij bleek een nichtje te hebben van die leeftijd die Ayşe heette. Wat een prachtige naam en van daaruit kreeg het personage vorm.

Dat neemt in je hoofd de vreemdste vormen aan. Als ik met mijn vriendin over het boek praat zijn de personages net familieleden en bekenden. Hun avonturen worden beschouwd alsof het de laatste roddels uit het dorp betreffen en soms zou je haast vergeten dat het allemaal verzinsels zijn. Een bijzonder fenomeen.

Tot het moment dat mensen mij erop attendeerden dat er ook een personage bestaat in GTST dat heel erg op mijn Ayşe lijkt. Een Turkse politieagente van ongeveer dezelfde leeftijd die Aysen heet. Dat was teveel toeval en mensen dachten dat ik het simpelweg had gejat. Zo werd Ayşe hernoemd naar Amine.

Alleen was ze geen Amine. Als we over haar spraken dat was het gewoon Ayşe, die we veiligheidshalve in het boek een andere naam gegeven hadden. Alsof het een echt familielid betrof, die aangegeven had om liever met een schuilnaam genoemd te worden. Het voelde heel onnatuurlijk, want Ayşe was gewoon Ayşe.

Afgelopen week werd ik door de laatste proeflezer erop geattendeerd dat Amine eigenlijk een jongensnaam is. Ik kon dus weer opnieuw beginnen. Al een paar uur staar ik naar een lijst met populaire Turkse meisjesnamen. Ik kom er niet uit. Daarom verander ik Amine weer naar Ayşe. Je verandert de naam van je kind ook niet als blijkt dat de nieuwe buren al een dochter hebben die zo heet. Het is nu eenmaal zo, het verandert niets aan hoe trots ik op haar ben.

Ik hoop dat u me over een paar maanden niet van ordinair jatwerk gaat beschuldigen.